Gmina Korfantów Gmina Korfantów Borek – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie nyskim, w gminie Korfantów. ...Wikipedia "Borek (powiat nyski)"
Gmina Korfantów to gmina miejsko-wiejska w województwie opolskim, w powiecie nyskim. Siedzibą gminy jest miasto Korfantów usytuowane na wschodnim brzegu Ścinawy Niemodlińskiej. Gminę tworzą stare śląskie wioski, obecnie sołectwa. Jest ich 23: Borek, Gryżów, Jegielnica, Kuropas, Kuźnica Ligocka, Myszowice, Niesiebędowice, Piechocice, Pleśnica, Przechód, Przydroże Małe, Przydroże Wielkie, Puszyna, Rączka, Rynarcice, Rzymkowice, Stara Jamka, Ścinawa Mała, Ścinawa Nyska, Węża, Wielkie Łąki, Włodary i Włostowa. ...Wikipedia "Gmina Korfantów"
Gryżów – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie nyskim, w gminie Korfantów. ...Wikipedia "Gryżów"
Jegielnica – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie nyskim, w gminie Korfantów. ...Wikipedia "Jegielnica"
Korfantów to miasto leżące w dolinie rzeki Ścinawy Niemodlińskiej, w powiecie nyskim (zob. powiat nyski), na terenie województwa opolskiego (zob. województwo opolskie). Siedziba gminy zbiorczej (zob. gmina Korfantów). Obecnie liczy ok. 2 tys. mieszkańców ( 2005 r.). Do 1945 r. miejscowość nosiła nazwę Friedland. Po przejęciu Śląska Opolskiego przez Polskę, miasto nazwano Korfantowem – na cześć Wojciecha Korfantego. == Najstarsze dzieje Korfantowa == Rejon, w którym położony jest Korfantów przechodził najbujniejszy rozwój gospodarki w XIII w. Związane to było m.in. z występowaniem w tym miejscu dobrych gleb i złóż torfu. Okres ten zaowocował powstaniem na Śląsku wielu miast, które w większości przetrwały bez zmian do końca XIX w. W tym czasie na Równinie Niemodlińskiej istniały trzy miasta: Niemodlin, Ścinawa Mała i Korfantów. Nie znamy dokładnej daty uzyskania przez Korfantów praw miejskich. Najczęściej przyjmuje się, że nastąpiło to dopiero w drugiej połowie XIV w. Należy jednak przypuszczać, że swoimi korzeniami dzieje naszego miasta sięgają głębiej, do XIII w. Świadczy o tym choćby istnienie murowanego kościoła, który nie powstałby na pustkowiu. Jednak jest to rozważanie czysto dedukcyjne. thumb|left|180px|Pieczęć miejska Korfantowa odciśnięta na dokumencie z 1874 r. W polu tarczy (śr. 37 mm) znajduje się zamek z otwartą bramą i trzema wieżami przykrytymi spiczastymi hełmami. Dwie boczne wieże zwieńczone są krzyżami, środkowa zaś (wyższa od pozostałych) chorągiewką. Na pieczęci widoczny jest także niewyraźny motyw psa wyłaniającego się z okna powyżej bramy. Całość opasana jest ornamentem kartuszowym. W otoku napis: „SIG. CIVITA. FRIDLAND IN DUCA. OPPOLEN. (powinno być OPPOLIEN.)”, w pełnym brzmieniu: „Sigillum civitatis Friedland in ducatus opolliensium”, co oznacza: „Pieczęć miasta Korfantowa w księstwie opolskim”. Osady typu targowego, takie jak Korfantów, były niewielkimi ośrodkami na peryferiach Śląska Opolskiego, oddalonymi od głównych centrów politycznych. Stąd niezwykle trudno odtworzyć ich najstarszą historię. Być może dla współczesnych była za mało znacząca by o niej pisać. Tym bardziej cenne są zachowane informacje dotyczące okresu najwcześniejszego. Niektóre publikacje wskazują, że pierwsza informacja dotycząca Korfantowa pochodzi z 1323 r. Wówczas to w dokumencie miejskim z Nysy wymieniono rajcę Heinricha von Friedlanda. Trudno jednak stwierdzić, czy ma to związek z Korfantowem czy jest to raczej przypadkowa zbieżność nazwiska z nazwą miejscowości? Kolejny trop pojawia się w 1335 r. W spisie dziesięcin ( Decemregister) nuncjusza papieskiego Galhardusa de Carceribusa, występuje nazwa miejscowości utożsamiana z Korfantowem – Hurtlandt - „ecclesia in Hurtlanth”. W większości publikacji przyjmuje się rok 1335 za datę początkową Korfantowa. W późniejszych dokumentach w stosunku do Korfantowa używa się nazwy Friedland, co można tłumaczyć jako „Spokojny Zakątek”. W wielu przypadkach właściciele majątku Friedland występowali jako świadkowie w dokumentach książęcych. I tak, w dokumencie Bolka Niemodlińskiego z 1347 r., figuruje Andto de Fredlant (być może imię zostało mylnie zapisane i powinno brzmieć Arno). W 1379 r. Henryk Niemodliński założył kolegiatę przy kościele parafialnym w Głogówku. W dokumencie wymieniającym członków kapituły założycielskiej, na siódmym miejscu, obok nazwy wsi Ranisz (Rączka), figuruje Henricus de Fredlandt, zapewne proboszcz parafii korfantowskiej. Pięć lat później potwierdził to także dokument biskupi. Rok 1379, za pierwszą "pewną" datę dotyczącą Korfantowa, uznaje opolski historyk Ryszard Miążek. Należy jednak uznać, że wcześniej wymienione daty są równie wiarygodne. W roku 1427 Bernard Niemodliński przyznał Żydom dziesięcioletni przywilej ochronny. Na dokumencie książęcym potwierdzającym przywilej widnieje jako świadek kapitan z Opola, Heinrich Degeshym, pan Friedlandu. Natomiast na dokumentach książęcych z lat: 1434, 1435, 1441 i 1447 wymienia się syna Heinricha Degeshyma, Thomasa von Fredlandta. Ostatnią wzmianką tego typu jest dokument napisany w języku czeskim, w 1448 r. Wymieniono w nim Hinczę z Fridlantu. Niemiecki popularyzator historii lokalnej, Walter Krause, opisując w 1939 r. tę wzmiankę, był oburzony tym, że „nasz Heinze” mógł wystąpić jako Hincza, a w późniejszych dokumentach nazywać się po polsku – „Friedlandsky”. Z tych lat pochodzi także ciekawa informacja dotycząca parafii Friedland. W 1447 r. opolski archidiakon doktor Nikolaus Wolff sporządził wykaz świętopietrza, z którego wynikało , że nasza parafia płaciła o 20 groszy więcej od innych wymienionych w wykazie. Jeszcze jedna wzmianka XV-wieczna. W 1470 r. Paulik von Friedland sprzedał miasto i majątek Friedland Dlugomilowi z Beraw. W Registrum Sancti Wenceslai znajduje się informacja o wydarzeniu, które miało miejsce w 1516 r. Będzie to ostatnia informacja naszego kalendarium. Według tego dokumentu szlachetny pan Fryderyk Schoff, kapitan z Białej, morduje proboszcza z Korfantowa. Sprawa wkrótce trafiła pod osąd księcia opolskiego Jana. W wyniku tego kilkunastu szlachciców, a mianowicie: Nickel von Jeltsch, Lukas Buchta von Ondrzeykowitz aus Ottmuth, Johann Zakrzowsky, Georg Czernim von Tscheschdorf, Christoph Czernim von Malendorf, Hynek Raybnitz von Petrowitz, Laffel Sitsch von Stubendorf, Hynek Swietlik von Gesass, Georg Stop von Schomberg, Gotsch Schoff von Zeiselwitz, Johann Radoschowsky i Balzer Stabork von Perschenstein przyrzekło dostarczyć winnego do Opola, jak tylko książę wyrazi taką wolę. W przypadku nie dotrzymania obietnicy zobowiązali się uiścić 500 dobrych, węgirskich, ciężkich guldenów. Dodatkowo, w ramach pokuty za swój czyn morderca miał zafundować kościołowi w Korfantowie dzwon. Z dostępnych źródeł nie wynika niestety to, czy winowajca został postawiony przed oblicze księcia. Dopiero 32 lata później krewny Schoffa, Adam Gotsch von Kynast und Fischbach kazał odlać dzwon, nazywany odtąd pokutnym. == Z dziejów gminy ewangelickiej w Korfantowie == right|thumb|350px| Zespół Pałacowy w Korfantowie (XIX w.). Obecnie siedziba Opolskiego Centrum Rehabilitacji W drugiej połowie XVI w. coraz większą popularnością na Śląsku zaczęły cieszyć się nauki Marcina Lutra (zob. Marcin Luter). Wszędzie tam gdzie panujący, korzystając z dobrodziejstw zasady cuius regio eius religio przeszli na protestantyzm, umacniały się wpływy zwolenników reformacji. Protestantyzm ugruntował się w księstwie cieszyńskim, brzesko-legnickim, karniowskim i bytomskim. Nową naukę przyjmowało wiele rodów magnackich. Przyjmuje się, że w połowie XVII w. ok. 85% szlachty śląskiej było wyznania ewangelickiego (zob. ewangelicy). Wpływom tym uległ m. in. Kaspar von Pückler właściciel dóbr niemodlińskich, który do Niemodlina sprowadził kaznodziejów protestanckich – polskiego i niemieckiego. Podobnie uczynił pan Korfantowa Adam Gotsch, dotąd żarliwy katolik, który doprowadził do przejęcia przez wyznawców luteranizmu miejscowego kościoła katolickiego. W 1564 r. zgodnie z życzeniem Adama Gotscha w Korfantowie pojawił się wielebny Jerzy Fabricius. Wielebny urodził się w 1540 r. W chwili objęcia parafii liczył sobie zatem 24 lata. Nie wiadomo skąd pochodził. Wiadomo jednak, że był człowiekiem majętnym i często z prywatnej kiesy łożył na cele gminy. W pracy towarzyszyli mu diakoni, którzy mieszkali przy wejściu na plebanię. Wspólnie dokonali szeregu prac w świątyni i wokół niej. W 1603 r. Fabricius doprowadził do wybudowania drugiego kościoła w Korfantowie, pełniącego funkcje kaplicy cmentarnej. W 1610 r. z jego inicjatywy powstały dwie szkoły, dla dzieci z miasta i ze wsi. Stworzono także system stypendialny dla młodzieży, z którego korzystały także dzieci z Prudnika i Niemodlina. Był wreszcie Faber znawcą hutnictwa żelaza i za jego sprawą rozwinęło się kowalstwo w pobliskiej Kuźnicy. W 1622 r. pastor zmarł. Pochówku dokonano na cmentarzu przykościelnym. Na płycie nagrobnej umieszczono napis: „W dniu 15 maja 1622 roku zasnął w Panu, w czasie głoszenia kazania senior Georgius Fabricius, ewangelicki pasterz, który był w tej gminie przez 58 lat. Zmarł przeżywszy 82 lata”. Jeszcze przez siedem lat świątynia pozostawała w rękach innowierców. Nie znamy nazwisk następcy Fabriciusa. W 1629 r. kościół parafialny powrócił do katolików. Była to część szerszego procesu związanego z rozwojem kontrreformacji na Górnym Śląsku, szczególnie efektywnego na ziemiach należących do cesarskiej rodziny Habsburgów (tak jak księstwo opolsko - raciborskie), gdzie nakazano wypędzenie pastorów, odebranie ewangelikom kościołów ongiś katolickich, chociaż odbierano także wybudowane przez nich - tak jak uczyniono to w Korfantowie. Walka ze skutkami reformacji stanie się odtąd priorytetem w działaniach księży parafialnych. Pomimo sprzyjającej koniunktury politycznej protestantyzm w Korfantowie i w sąsiednich miejscowościach był nadal silny. Potwierdzają to źródła kościelne. W 1679 r., z polecenia ks. kardynała Fryderyka Haskiego, parafię Korfantów wizytował dziekan z Namysłowa ks. Joanston, który w protokole powizytacyjnym stwierdza, że główną przyczyną utrzymywania się protestantyzmu jest fakt pozostawania przy tej wierze miejscowych ziemian - von Nowagków. Akta wizytacyjne z 1687 r. informują, że tylko 4 rodziny w obrębie parafii wyznawały protestantyzm, natomiast pozostałych 300 rodzin to katolicy. Taki stan to zasługa miejscowego proboszcza ks. Ignacego Dibaliusa, żarliwego duszpasterza i krzewiciela wiary katolickiej. Na początku XVIII wieku, w okresie gdy proboszczem parafii Korfantów był Anton Laufhner, odnotowano powrót 13 osób na łono kościoła. Jest to ostatnia informacja dotycząca zwalczania protestantyzmu w dokumentach parafialnych. Wydaje się, że katolicy w końcu zaakceptowali obecność innowierców w parafii, w każdym razie walka z nimi przestała być priorytetem. Gmina ewangelicka, mimo że niewielka trwała we wspólnocie. Kolejni protestanccy właściciele majątku korfantowskiego chętnie użyczali współbraciom w wierze pomieszczeń pałacowych na nabożeństwa oraz sprzyjali osadnictwu. Jeden z nich, Hermann Nicolaus Friedrich von Burghauss – wielki filantrop i działacz społeczny, stworzył fundację Adela ze stacją opieki dla protestanckich dziewcząt prowadzoną przez diakonise. Na początku lat 40. XIX w. na zaproszenie hrabiego Burghaussa, w okolice Korfantowa przybyli osadnicy protestanccy pochodzący głównie z powiatu prudnickiego i z Austrii. W 1844 r. osiedlili się oni na terenie korfantowskiego majątku i założyli wieś Hillersdorf (obecnie Wielkie Łąki). thumb|left|180px|Pieczęć magistratu miejskiego w Korfantowie odciśnięta na dokumencie z 1890 r. Opisana przez badacza niemieckiego Otto Huppa i Damiana Tomczyka. Otto Hupp szacuje datę sprawienia tłoka pieczęci na [[XVIII wiek , natomiast Damian Tomczyk na 1 połowę wieku XIX . W polu tarczy pieczęci (śr. 37 mm) motyw trójwieżowego zamku w formie i ornamentyce nawiązujący do stylu pieczęci opisywanej powyżej. W otoku napis: „MAGISTRAT ZU FRIEDLAND O/SCHL.” („Magistrat w Korfantowie na Górnym Śląsku”).]] W drugiej połowie XIX w. ewangelicy przeprowadzili szereg inwestycji w Korfantowie. W 1842 r. wybudowano kościół ewangelicki z plebanią oraz nową szkołę (zob. Szkoła w Korfantowie). W 1883 r. oddano nowy cmentarz wyznaniowy. W 1891 r. przekazano gminie ewangelickiej płytę nagrobną pastora Fabriciusa, która dotąd znajdowała się w kościele katolickim. Do ewangelickiej parafii Korfantów należało 21 wsi z powiatu niemodlińskiego i 10 z prudnickiego. W połowie XIX w. roku w Korfantowie mieszkało 140 ewangelików, w Wielkich Łąkach - 153, w Ulianówka – 8, a w Rączce – 7. Po zakończeniu II wojny światowej na Śląsk przybyli osadnicy polscy, w przytłaczającej większości wyznania katolickiego. Bez gospodarzy kościół ewangelicki w Korfantowie szybko uległ dewastacji. Podobny los spotkał cmentarz ewangelicki oraz dawny kościół cmentarny wybudowany w 1603 r. Z okresu protestanckiego do naszych czasów przetrwały jedynie dwa zabytki stanowiące przykłady sztuki nagrobkowej. Znajdują się w kościele parafialnym w Korfantowie. Pierwszym z nich jest renesansowa płyta nagrobna najmłodszej córki Henryka Schuberta – Urszuli, z 1591 r. Kamienna, z płaskorzeźbą przedstawiającą dwie postacie klęczące pod krzyżem, z widniejącym nad nimi wizerunkiem Boga Ojca i aniołów, z inskrypcją: „Pozwólcie dzieciom przychodzić do Mnie, nie przeszkadzajcie im; do takich bowiem należy królestwo Boże”. Drugi, młodszy o blisko sto lat to barokowy grobowiec Henryka Wacława Nowagka – pana feudalnego Friedlandu, który zmarł w 1681 r. podczas epidemii dżumy. Mimo tego, że był protestantem wystawiono mu w 1682 r., w kościele parafialnym reprezentacyjny pomnik nagrobny, z leżącym rycerzem w pełnej zbroi, na epitafie przyściennym z aniołami podtrzymującymi płytę. Pomnik wykonano z marmuru. Pierwotnie grobowcowi towarzyszyła większa forma ornamentalna, której elementy zachowały się do dzisiaj i można je zobaczyć w kościele. == Klęski elementarne na terenie Korfantowa (XVI-XX w.) == Klęski elementarne zawsze zajmowały poczesne miejsce w annałach wielu miast, budząc grozę i niepokój. W historii Korfantowa, podobnie jak w większości miast śląskich, pierwsze obszerniejsze informacje dotyczące tego zagadnienia pochodzą z XVI w. Aż do połowy XIX w. wydarzeń mających wymiar klęski żywiołowej było osiem, w wieku XX jedna. W 1560 r. kroniki odnotowały wybuch epidemii, która objęła Korfantów i okolice. Dość enigmatyczna informacja mówi, że ocaleć z kataklizmu miało tylko dwunastu mieszczan i dwie córki właścicieli miejscowego majątku. Kolejne wydarzenie odnotowano dopiero w 1675 r. 22 marca tego roku pożar strawił całość zabudowań parafii katolickiej, tj. plebanię, dom dla służby, szkołę i hospicium. Płomienie na szczęście nie rozprzestrzeniły się na zabudowania miasta. Wkrótce też całość odbudowano. Nowe drewno dostarczył patron kościoła, Henryk Wacław Nowagk – pan Friedlandu, robociznę i koszty dodatkowe pokryli parafianie wraz z księdzem Walentym Dibaliusem. Pięć lat później, w Korfantowie, wybuchła epidemia dżumy, która utrzymała się do 1681 r. Źródła parafialne mówią, że zginęło wówczas 180 osób (co stanowiło około 30% populacji miasta). Ofiarą zarazy stał się również wspomniany wcześniej Henryk Wacław Nowagk (zmarł 28 kwietnia 1681 r.). Minęło sto lat. W roku 1792 znowu wybuchł wielki pożar. Drugi w historii miasta lecz nie ostatni. Następne pół wieku stało się okresem największego nasilenia klęsk. W 1807 r. Francuzi dokonali podboju naszego regionu. Wojska Napoleona dotarły także do Korfantowa (stając się szczególnie uciążliwymi podczas oblężenia Nysy). 11 września 1807 r. na skutek nieuwagi przebywającego w mieście patrolu bawarskiego ( Bawaria była sprzymierzeńcem Francji) wybuchł pożar, który pochłonął prawie wszystkie zabudowania w Rynku, przy ulicy Garncarskiej (Prudnicka) i Zamkowej (Wyzwolenia). Spłonęła także dworska owczarnia. W sumie, na 108 istniejących budynków, spłonęło 56 (tj. blisko 50%). Miastu przyszedł wówczas z pomocą Fryderyk Wilhelm III, darowując na odbudowę sumę 16 tysięcy reńskich talarów. right|thumb|250px| Dawny Kościół ewangelicki w Korfantowie. XIX w. Kolejny pożar dotknął miasto 3 maja 1819 r. Ogień strawił wówczas 40 zabudowań. 24 lipca 1848 r. „czerwony kur” zabrał 29 domów, a 55 rodzin pozostało bez dachu nad głową. Porównując powyższe z sytuacją innych miast Górnego Śląska, otrzymamy zastraszający obraz. Otóż okazuje się, że pożary stanowiły zjawisko niemal „normalne”. Na przełomie XVIII i XIX w. trzy i więcej pożary wybuchały m.in.: w Baborowie, Głogówku, Grodkowie, Kietrzu, Opolu, Paczkowie i Strzelcach Opolskiech. Główną ich przyczyną była zazwyczaj nieuwaga służby domowej, a w okresie wojen – działalność żołnierzy. Straty jednak szybko odrabiano. Pogorzelcy korzystali zazwyczaj z prawa do zakupu drewna na kredyt. Na tym jednak nie koniec. W 1855 r. wybuchła epidemia cholery, która pochłonęła 54 ofiary z Włostowy i wsi Friedland. W tych trudnych czasach bohaterem okazał się miejscowy proboszcz ksiądz Walenty Smolnicki. Widząc spustoszenie jakie czyni epidemia, nie zważając na niebezpieczeństwo zainicjował błagalną procesję ulicami miasta, w której szedł na czele wiernych. Zaraza ustąpiła. W 1856 r. po raz pierwszy odprawiono mszę ślubowana mieszkańców Korfantowa, na pamiątkę „błagalnej procesji”. Tradycja mszy ślubowanych przetrwała do dzisiejszych czasów. Kolejne lata przyniosły uspokojenie. Pewien wpływ na to miała poprawa warunków sanitarno-zdrowotnych. Zmieniał się także charakter miasta. Budynki drewniane ustapiły miejsca zabudowie murowanej. Także konflikty końca XIX i początku XX w. toczyły się z dala od Korfantowa. Przyszedł rok 1945 – schyłek II wojny światowej (zob. druga wojna światowa). W marcu, w wyniku operacji opolskiej, Korfantów i miejscowości przyległe znalazły się w polu działania 21. Armii Ogólnowojskowej i 55. Korpusu Armijnego (jednostki 1. Frontu Ukraińskiego). 16 i 17 marca 1945 r. miasto zastało kilkakrotnie zbombardowane przez lotnictwo radzieckie, 19 marca Korfantów zajęto. Straty Korfantowa szacuje się na 20-25%, natomist spośród innych miejscoowści gminy największe straty odnotowano w Pleśnicy (około 50%). W pozostałych miejscowościach skala zniszczeń wahała się od 1 do 23%. W 1939 r. wsie, które weszły w skład gminy Korfantów zamieszkiwało 6397 osób. Z tej liczby, w połowie 1945 r. pozostało tu około 4 tys. dotychczasowych mieszkańców (63% stanu przedwojennego). == Rok 1945 w gminie Korfantów == left|thumb|250px| Odezwa o przyłaczeniu Śląska Opolskiego do Polski. 1945 r. Wraz z nadciagającym frontem większość mieszkańców opuściła miasto. Wszyscy uciekinierzy, po około dwóch tygodniach, zaczęli wracać do swoich domostw. W Korfantowie władzę przejęła komendantura wojenna, która była wspomagana przez organ pomocniczy realizujący zadania z zakresu administracji cywilnej. Rosjanie przejęli 11 majątków ziemskich oraz większość obiektów przemysłowych i gospodarczych, które znajdowały się na terenie kilkunastu wsi przylegających do Korfantowa. W maju 1945 r. do Korfantowa przybyli przedstawiciele administracyjnej grupy operacyjnej, na czele której stał burmistrz Marian Dziubka oraz sekretarz gminy Marian Gałuszka. Przedstawiciele przemysłowej grupy operacyjnej zjawili się w Korfantowie na przełomie czerwca i lipca 1945 r. Pozwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej wydawano niemal wyłącznie przedstawicielom ludności napływowej. W Korfantowie 1 sierpnia 1945 r. zostały uruchomione dwie pierwsze placówki usługowo-handlowe: restauracja oraz sklep spożywczy. W sierpniu 1945 r. na stanowisko wójta gminy Korfantów powołano Romana Buczka. Na terenie gminy, do końca września 1945 r. działały 24 podmioty gospodarcze. W Korfantowie były to: fabryka obuwia, 2 piekarnie, restauracja, sklep galanteryjno- mydlarski, 2 sklepy spożywcze, warsztat reperacyjny, zakład mięsny, stolarnia i 3 zakłady szewskie. W Kuźnicy Ligockiej: młyn wodny i zakład kowalski. W Piechocicach - młyn wodny. w Przydrożu Małym: gorzelnia parowa i wiatrak. W Przydrożu Wielkim - wiatrak. W Puszynie: piekarnia oraz 2 stolarnie. We Włostowie: zakład kowalski i młyn wodny. Ogółem, w zakładach rzemieślniczych i zakładach przemysłowych zatrudniano 162 Polaków i 223 Niemców. W tym czasie Korfantów stał się siedzibą gminy zbiorowej, w skład której weszły następujące miejscowości: Ferdynandka, Honcmila, Kolonia Friedrichsfeld, Kuropas, Kuźnica Ligocka, Ligota Ścinawska, Myszowice, Piechocice, Pleśnica, Przydroże Małe, Przydroże Wielkie, Puszyna, Rączka, Stara Jamka, Ulianówka, Wielkie Łąki i Włostowa. Na teren gminy Korfantów pierwsi osadnicy zaczęli napływać już w czerwcu 1945 r. (łącznie 684 osoby z Kresów Wschodnich i terenów Polski centralnej). We wrześniu liczba osób przybyłych na teren gminy zwiększyła się o 1371, a w listopadzie i w grudniu dotarły tu kolejne 324 osoby. Cały dobytek ludności, która przybył na teren gminy obejmował: 869 koni, 1071 krów, 348 świń, 39 kóz i 55 owiec. == Zabytki Korfantowa == Rynek miejski. Centralnym punktem Korfantowa jest rynek usytuowany na południowo–zachodnim skraju miasta. Wybiegają z niego dwie ulice: Wyzwolenia (dawniej Zamkowa) i Prudnicka (dawniej Garncarska, Czerwonej Armii). Są one osiami spinającymi układ miejski, z jego uliczkami i placami: wspomnianym Rynkiem (dawniej plac gen. Świerczewskiego), Kościelnym (skrzyżowanie ulic: Wyzwolenia, Opolska) i placem Wolności (dawniej Młyński). ...Wikipedia "Korfantów"
Kuropas – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie nyskim, w gminie Korfantów. ...Wikipedia "Kuropas"
Kuźnica Ligocka – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie nyskim, w gminie Korfantów. ...Wikipedia "Kuźnica Ligocka"
Myszowice – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie nyskim, w gminie Korfantów. ...Wikipedia "Myszowice"
Niesiebędowice – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie nyskim, w gminie Korfantów. ...Wikipedia "Niesiebędowice"
Piechocice – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie nyskim, w gminie Korfantów. ...Wikipedia "Piechocice"
Pleśnica – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie nyskim, w gminie Korfantów. ...Wikipedia "Pleśnica"
Przechód – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie nyskim, w gminie Korfantów. ...Wikipedia "Przechód (województwo opolskie)"
Przydroże Małe – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie nyskim, w gminie Korfantów. ...Wikipedia "Przydroże Małe"
Przydroże Wielkie – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie nyskim, w gminie Korfantów. ...Wikipedia "Przydroże Wielkie" Come again to shortopedia
Puszyna – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie nyskim, w gminie Korfantów. ...Wikipedia "Puszyna"
Rączka – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie nyskim, w gminie Korfantów. ...Wikipedia "Rączka"
Rynarcice – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie nyskim, w gminie Korfantów. ...Wikipedia "Rynarcice (województwo opolskie)"
Rzymkowice – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie nyskim, w gminie Korfantów. ...Wikipedia "Rzymkowice"
Ścinawa Mała – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie nyskim, w gminie Korfantów. ...Wikipedia "Ścinawa Mała"
Ścinawa Nyska – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie nyskim, w gminie Korfantów. ...Wikipedia "Ścinawa Nyska"
Stara Jamka – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie nyskim, w gminie Korfantów. ...Wikipedia "Stara Jamka"
Węża – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie nyskim, w gminie Korfantów. ...Wikipedia "Węża"
Wielkie Łąki – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie nyskim, w gminie Korfantów. ...Wikipedia "Wielkie Łąki"
Włodary – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie nyskim, w gminie Korfantów. ...Wikipedia "Włodary"
Włostowa – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie nyskim, w gminie Korfantów. ...Wikipedia "Włostowa" pl.shortopedia.com for you!
This article is licensed under the GNU Free Documentation License.
It uses material from the Wikipedia . Direct links to the original articles are in the text.
If you use exact copy or modified of this article you should preserve above paragraph and put also : It uses material from
the Shortopedia article about "Gmina Korfantów".
| MAIN PAGE | MAIN INDEX | CONTACT US |