Demony słowiańskie

Bagiennik- w mitologii Słowian demon wodny. ...Wikipedia "Bagiennik"

Beregynja to rodzaj rusałek (wtórnie wodnych, być może " nadbrzeżnych"); pierwotnie istot związanych z kultem Mokoszy – Ziemi; być może samą Mokosz nazywano beregynją (właściwie Peregynją; porównaj Jörd – Fjörgynn). ...Wikipedia "Beregynja"

Bies – w mitologii słowiańskiej opętańcza siła nieczysta, demon, zły duch, po przyjęciu chrześcijaństwa zidentyfikowany z diabłem, tłumaczy gr. daimōn, daimónion, pneūma. ...Wikipedia "Bies"

Bobo - demon z wierzeń prasłowiańskich. Miał wiele innych imion, jak chociażby Buba, Buka, Bubbul, Macha, Matoha, Motolica. Nazywano go również Kasznej i Kosznej, a potem lud począł mówić Kościej, bo przecież był to "kościany mąż straszliwy". Bobo towarzyszył spotkaniom czarownic na Łysej Górze i może dlatego często mówiono nań jako o dozorcy czarownic. Jeżeli czarownice chciały skrzywdzić poczciwego człowieka, wtenczas Bobo ukazywał im się jako kozioł i wtedy przerażone jego strasznym wyglądem uciekały na miotłach. Czyniły to w takim popłochu, że łamały ręce, nogi lub ginęły, spadając na ziemię. Spotykała je kara dlatego, bo miały szkodzić swoimi czarami tylko ludziom złym. ...Wikipedia "Bobo"

Boruta, zwany Leśnym - demon z wierzeń prasłowiańskich, władca lasu. Słowo "Boruta" w terminologii starosłowiańskiej oznacza po prostu sosnę, w której rzekomo ten demon miał zamieszkiwać. ...Wikipedia "Boruta (demon słowiański)"

W wierzeniach słowiańskich demony bagienne zwodzące ludzi na manowce. Sugerowały obecność jakiegoś Biesa, bądź innej mocy nieczystej. Podobno gdy złapało się takiego duszka, za wypuszczenie mógł spełnić wolę, tego który go złapał. Nie do końca wiadomo, jak wyglądały błędne ogniki, ponieważ świeciły tak jasno jak gwiazdy na niebie, ale gdy się pojawiały, w okolicy ich występowania działy się rzeczy przedziwne. Można wręcz było je nazwać Heroldami Welesa. ...Wikipedia "Błędne Ogniki"

Czart w mitologii słowiańskiej istota demoniczna, po przyjęciu chrześcijaństwa utożsamiana z diabłem. ...Wikipedia "Czart"

Domowik to w mitologii słowiańskiej duch opiekuńczy domu. Pomagał w prowadzeniu domu, rozwiązywaniu codziennych problemów, troszczył się także o zwierzęta gospodarskie. Według wierzeń Słowian był to duch przodków zamieszkujących ongiś ów dom. Domowik był traktowany przez mieszkańców domu jak członek rodziny, nakładano dla niego jadło i trzymano miejsce przy stole. Domowik zaniedbany mścił się na gospodarzach (np. tłukąc talerze, strasząc mieszkańców, bijąc dzieci) lub wyprowadzając się z chałupy. Domowiki mieszkały za piecem, za progiem lub też na strychu. Domowik ubrany był w chłopskie szaty i przypominał głowę rodziny lub jak siwy starzec wyglądający na zmarłego przodka domowników. Podobno mógł też przybierać postaci kota, psa, czy szczura. ...Wikipedia "Domowik"

Duchy domowe to według wierzeń ludowych, powszechnych jeszcze sto lat temu, istoty nadprzyrodzone zamieszkujące w każdym domu. ...Wikipedia "Duchy domowe"

Dydek- Pomniejszy demon z wierzeń prasłowiańskich. Dydków było wiele, ale każdy pełnił inną funkcję i miał swoje imię. Dydki pomagały Peklencowi, były jego rycerstwem, wojennym zastępem. A oto kolejne ich postacie: ...Wikipedia "Dydek"

Koczkodan inaczej Poledniczek lub Przypolnica - demon z wierzeń prasłowiańskich. Przybierał najczęściej postać kobiety, w późniejszych czasach także mnicha, ale także zmieniał się w małpę czy kota morskiego i straszył złych ludzi. Ukazywał się najczęściej na polach i w lasach, czyli tam, gdzie mógł się budzić w duszy człowieka "zwłaszcza zabobonnej lub nieczystej". Koczkodan był znany ze swej zręczności, a jego przychylność pozwalała wykonywać zadania pozornie niewykonalne. ...Wikipedia "Koczkodan (demon słowiański)"

Krasnoludek, krasnal, skrzat to przyjazna ludziom istota pojawiająca się często w literaturze polskiej i zagranicznej, szczególnie w baśniach. Krasnoludki wyglądem przypominają małych ludzi. Przeważnie są przedstawiane w szpiczastych czerwonych czapeczkach, od koloru których pochodzi ich nazwa. Zgrubieniem nazwy krasnoludek, po raz pierwszy użytym w tłumaczeniu Władcy Pierścieni J. R. R. Tolkiena autorstwa Marii Skibniewskiej, jest słowo krasnolud, którego w literaturze fantasy używa się dla rasy istot niższych od człowieka, jednak nie tak małych, jak zwykle przedstawiane są krasnoludki. ...Wikipedia "Krasnoludek"

Latawiec, Latawica - demony z wierzeń prasłowiańskich. To zwykle dusze wisielców i straconych złoczyńców. Demony te miały pieczę nad zjawiskami atmosferycznymi. Osobliwie gustowały w wirach i trąbach powietrznych, zaś odmiana zwana płanetnik uwielbiała urządzać gradobicia i oberwania chmury ze szkodą dla ludzi. Demony te były złośliwe, ale niezbyt groźne. Co więcej można je było "obłaskawiać" za pomocą specjalnych zaklęć czy modlitw albo obfitego poczęstunku i wtedy demon taki wręcz sprzyjał wybranym ludziom. Dość często bywał to młynarz, któremu latawica dmuchała odpowiednio w skrzydła wiatraka, jednocześnie zabierając wiatr konkurencji. ...Wikipedia "Latawiec (demon)"

Lesije to w mitologii słowiańskiej duchy lasów, szczególnie tajg. Wg. tej mitologii gdy las ma swojego ducha - obrońcę wygląda i "czuje się" lepiej; po tym między innymi można poznać obecność Leszego. ...Wikipedia "Lesij"

Licho - postać z wierzeń starożytnych Słowian, zły demon lasu. Demon lasu zazwyczaj wystepował jako pospolite małe licho. Cechą tego nieznośnego demona było to, że nigdzie nie mogło długo zagrzać miejsca i całymi dniami wędrowało razem z wiatrem po lesie. Przejawem dzialania Licha było otrząsanie z drzew liści i mącącenie kałuż. Licho mąciło również w głowach ludzi wędrujących po lesie powodując gubienie przez nich drogi. Licho często też chowało potrzebne rzeczy przed wzrokiem ludzi. ...Wikipedia "Licho"

(Mamuna) Mamuny, Majmuny - postacie z demonologii ludowej, niekiedy nazywano je też dziwożonami. Mieszkały w lasach i były porośnięte rudym włosiem na całym ciele. ...Wikipedia "Mamuna"

Mara, Mora ( PIE. *mor-) ...Wikipedia "Mara (postać)"

Marchołt - demon z wierzeń prasłowiańskich, który "wchodzi w ciało umarłego grzesznika i wyprowadza je z grobu co północ, odprawując mu na ziemi, ku nauce i przestrodze żywych, te same harce, jakie duch potępiony, niegdyś w nim mieszkający za karę odbywać musi w piekle". Nie można sobie było z nim poradzić i w żaden sposób odpędzić. Na nic było, gdy napotkanemu o północy Marchołtowi odcięto nawet głowę. Brał on bowiem ją pod pachę i rzucając nią straszył ludzi jeszcze bardziej. Jego nocne wędrowanie kończyło się dopiero wtedy, gdy głowę odcięto mu w grobie. ...Wikipedia "Marchołt (demon)"

Ops - demon z wierzeń prasłowiańskich. Przychodził niewidzialny do domów, gdzie tańczono "lubieżnie" oraz był "nierząd i wszeteczna uciecha", i sprawiał, że beztrosko rozbawieni domownicy mieli poczucie winy i wykazywali chęć poprawy. Mogli go jednak ujrzeć tylko - z zewnątrz - ludzie uczciwi, patrzący do izby przez dziurkę od klucza. Ops nie ukazywał się nigdy oddającym się nierządowi w miejscach rozpusty. Jedynie ludzie porządni, zacni i cnotliwi mogli oglądać go twarzą w twarz. Potem opacznie zrozumiano jego rolę i w czasach nowożytnych Opsa uznano za patrona rozpusty. Dlatego popularne stało się w średniowieczu powiedzenie: "Idźmy na ops", czyli na "niecnotę". ...Wikipedia "Ops (mitologia słowiańska)"

Perepłut – postać z wierzeń starożytnych Słowian, mimo najróżniejszych hipotez, o nieustalonych kompetencjach; według niektórych, miał być odpowiednikiem irań. Simorga, demonem wodnym, opiekunem żeglarzy, bóstwem losu, szczęścia, albo hipostazą Peruna, wzywanego w czasie deszczu. ...Wikipedia "Perepłut"

Południca (żytnia, rżana baba, baba o żelaznych zębach) - według wierzeń słowiańskich złośliwy i morderczy demon polujący na tych, którzy niebacznie w samo południe przebywali w polu. Zabijał dorosłych (np. kosiarzy czy oraczy pracujących w pełnym słońcu) oraz porywał dzieci bawiące się na skraju pola. Niekiedy zadowalał się "tylko" pozbawieniem ofiary na jakiś czas przytomności lub zesłaniem potężnego bólu głowy. Przedstawiano go pod postacią odzianej na biało kobiety o surowej bladej twarzy. Jeśli w bezwietrzny dzień łany zboża nagle zaczynały falować to było jasne, że południca jest tuż tuż. Szczególnie lubiła przebywać wśród łanów łubinu. Nie było przeciw niej obrony - należało po prostu w okolicy południa unikać przebywania na polu a już szczególnie drzemki na polu. Śpiący był bowiem szczególnie pożądaną ofiarą. Południca nie lubiła cienia, więc dobrze było przesiedzieć południe w cieniu drzew - tam demon nie miał dostępu. ...Wikipedia "Południca"

Płanetnik - (chmurnik, obłocznik) postać z wierzeń starożytnych Polan i południowych Słowian, życzliwy duch powietrzny. Wierzono, że Płanetnik opiekuje się chmurami, zsyła deszcz i grad, napełnia wodami rzeki, ciska pioruny. Płanetnikami zostawały dusze zmarłych nagłą śmiercią i samobójców (głównie wisielców i topielców). Przychylność płanetników można było zdobyć rzucając mąkę na wiatr lub do ognia. ...Wikipedia "Płanetnik"

(Rusałka) Rusałki - zwane też boginkami, to mitologii słowiańskiej pomniejsze boginie wody. Porównywalne do wodnych nimf greckich. Mieszkały w rzekach i jeziorach. ...Wikipedia "Rusałka"

Strzyga lub męski odpowiednik Strzygoń to demon z wierzeń prasłowiańskich. ...Wikipedia "Strzyga"

Świczek albo świecznik to demon w wierzeniach słowiańskich pojawiający się na mokradłach, często na brzegach lasów, wabiący nocą żółtym światłem nieostrożnych podróżników, a następnie ich uśmiercający. ...Wikipedia "Świczek"

This article is licensed under the GNU Free Documentation License.
It uses material from the Wikipedia . Direct links to the original articles are in the text.
If you use exact copy or modified of this article you should preserve above paragraph and put also : It uses material from the Shortopedia article about "Demony słowiańskie".

MAIN PAGE MAIN INDEX CONTACT US