Broń ochronna

Adarga - mauretańska tarcza sporządzona ze skóry antylopy. Tarcza wytrzymywała ciosy zadane mieczem i włócznią oraz skutecznie chroniła przed strzałami. ...Wikipedia "Adarga"

Barbuta to rodzaj hełmu, powstałego od łebki. Ten typ był rozpowszechniony w Europie głównie w XV wieku, najbardziej we Wloszech. Barbuta nawiązywała kształtem do starożytnych hełmów korynckich używanych przez ciężką jazdę: hoplitów. Barbuta posiadała wycięcie w kształcie litery T, które umożliwiało swobodne patrzenie. ...Wikipedia "Barbuta"

Bechter (juszman) - rodzaj pancerza pochodzenia wschodniego, wykonanego z prostokątnych żelaznych płytek połączonych ze sobą żelaznymi kółkami ( plecionką kolczą). Płytki w pionie były połączone zachodząc na siebie, tworząc zwarte, pionowe rzędy, natomiast w poziomie połączone były z odstępami. Pancerz ten mógł być wyposażony w elementy wykonane wyłącznie z plecionki kolczej, takie jak rękawy czy fartuch. Bechter zakładano dzięki rozcięciu umiejscowionemu pod szyją lub z boku, zapinanemu na sprzączki lub zawiązywanemu rzemykami. ...Wikipedia "Bechter"

Broń ochronna – właściwie uzbrojenie ochronne broń służąca do ochrony różnych części ciała przed działaniem broni zaczepnej (ciosami, cięciami, pchnięciami, postrzeleniami itp.). Może służyć do bezpośredniej ochrony ( pancerze, zbroje, hełmy) lub do osłony pośredniej ( tarcze). Najstarszą bronią ochronną była skóra zwierzęca, z niej wywodziły się pierwsze skórzane pancerze. W starożytności i średniowieczu stosowano wiele typów pancerzy, hełmów i tarcz. W XV wieku zaczęto stosować zbroje płytowe, które w szczątkowej postaci ( kirys) były używane do XIX wieku. Podczas I wojny światowej używano tzw. pancerzy okopowych. Cały czas, nieprzerwanie od starożytności po czasy współczesne, w użyciu były różne odmiany hełmów bojowych. Innymi współcześnie stosowanymi przedstawicielami broni ochronnej są kamizelki kuloodporne oraz tarcze policyjne. ...Wikipedia "Broń ochronna"

Brygantyna – rodzaj pancerza, skórzana kurtka z naszytymi lub przynitowanymi od wewnątrz płytkami metalowymi. Płytki miały ok. 2,5 na 5 cm, czasami dodawano dodatkowo dużą okrągłą płytę na piersiach. Płytki niekiedy pokrywano cyną dla zapobieżenia korozji. Brygantyny były używane w Europie i Azji od XII do XV wieku, początkowo przez piechotę, potem tylko przez strzelców ( łuczników i kuszników) zarówno pieszych jak i konnych. ...Wikipedia "Brygantyna (pancerz)"

Czepiec kolczy - forma kołnierza wykonanego z plecionki kolczej chroniącego szyję. Czepiec kolczy mocowano przeważnie do dolnej krawędzi hełmu. W przypadku mniejszych hełmów czepiec kolczy chronił również część twarzy. ...Wikipedia "Czepiec kolczy"

Folgi – wąskie płytki metalowe z których wykonywane były elementy ruchome różnych broni ochronnych. Płytki łączono ze sobą najczęściej nitując je od spodu do rzemieni lub podkładu ze skóry. Z folg wykonywano między innymi części zbroi płytowych (fartuch, naramienniki, nabiodrki, rękawice), nakarczki hełmów, czy nawet całe pancerze (np. rzymski pancerz folgowy – lorica segmentata). ...Wikipedia "Folgi"

Hełm to okrycie głowy chroniące czaszkę przed urazami. Przez wiele wieków używany był tylko przez wojsko, ale z czasem znalazł również bardzo szerokie zastosowanie wśród cywilów, jako tzw. kask (m.in. w budownictwie, górnictwie, służbach ratunkowych oraz u motocyklistów, rowerzystów, wspinaczy czy rolkarzy). ...Wikipedia "Hełm"

Hełm garnczkowy – rodzaj hełmu zamkniętego o kształcie przypominającym garnek, chroniącego całą głowę. Hełm taki nie posiadał ruchomej zasłony twarzy, a jedynie dwa otwory na oczy (czasem jedną wspólną szparę) i kilka małych otworów oddechowych. Początkowo górna cęść dzwonu była płaska, później miała kształt kopulasty, co umożliwiało ześlizgnięcie się broni przy uderzeniach z góry. Dodatkowo na szczycie hełmu umieszczano klejnot – znak rozpoznawczy rycerza. Ze względu na duży ciężar hełm garnczkowy często opierał się na ramionach a nie na głowie. Ponieważ znacznie ograniczał pole widzenia, zakładany był bezpośrednio przed walką. Pod hełm dodatkowo zakładano czepiec kolczy. ...Wikipedia "Hełm garnczkowy"

Hoplon - to tarcza hoplity. Wyróżniała się dwoma uchwytami: dla przedramienia oraz dla dłoni - stąd duża średnica (ok. 90 cm) oraz waga (ok. 8 kg). Tarczę trzymano blisko ciała i napierano nią na przeciwnika. ...Wikipedia "Hoplon"

Kamizelka kuloodporna to specjalny ubiór wykonany w formie mniej lub bardziej przypominającej kamizelkę chroniący przed strzałem z broni krótko i długolufowej takiej jak rewolwer, pistolet, karabin i strzelba. Ubiór taki używają służby policyjne, wojkowe, ochrony osobistej i osoby prywatne (w tych krajach, gdzie zezwala na to prawo), szczególnie w sytuacji, gdy może być zagrożone ich zdrowie i życie. Kamizelki kuloodporne często są używane także przez przestępców i członków mafii. Kamizelkę kuloodporną wkłada się zwykle pod ubiór wierzchni (zachowanie typowe dla służb chroniących polityków, osób prywatnych i przestepców) lub nosi się jako ubiór wierzchni (szczególnie w służbach wojskowych). ...Wikipedia "Kamizelka kuloodporna"

Kapalin – hełm otwarty o dzwonie otoczonym szerokim, nachylonym w dół rondem; kształtem przypominał stalowy kapelusz. Dzwon mógł być zaokrąglony (o kształcie zbliżonym do półkuli) lub szpiczasty (zbliżony kształtem do stożka), czasem posiadał grań przebiegającą wzdłuż hełmu. Ronda mogły mieć różną szerokość oraz różny kąt nachylenia. W szerokich i mocno opadających rondach wycinano otwory umożliwiające widzenie. Tył ronda czasami był wydłużony dla ochrony karku. Kapaliny używane przez husarię posiadały dodatkowe elementy: ruchomy nosal i osłony policzków oraz folgowy nakarczek. ...Wikipedia "Kapalin"

Karwasz płytowy, jest jednym z elementemów broni ochronnej stosowanej zarówno w średniowieczu jak i zancznie wcześniej, głównie w Azji Centralnej. Karwasze służyły do ochrony całego przedramienia wojownika wraz z łokciem. Najczęściej składały się z dwóch odpowiednio kształtowanych kawałków płytowych, przedniego i tylnego, łącznych za pomocą zawiasów i spinanych małymi sprzączkami na skórzanych paskach. Karwasze były również stosowane (i nadal są np. w Ruchu Rycerskim) przez łuczników jako ochrona przedramienia przed uderzeniami cięciwy. ...Wikipedia "Karwasz"

Kirys – część zbroi płytowej, ochraniająca korpus. ...Wikipedia "Kirys" Must see shortopedia shortopedia

Kolczuga – zwana inaczej pancerzem kolczym. Jest to zbroja, która według jednych źródeł historycznych została wynaleziona przez Celtów ok. V w. p.n.e., inne źródła przyjmują, iż pochodzi ze Wschodu. Nie wykluczone jest, że powstała niezależnie w obu tych miejscach. ...Wikipedia "Kolczuga"

Manifer - część zbroi płytowej ochraniająca dłoń. ...Wikipedia "Manifer"

Misiurka - metalowa ochrona głowy pochodzenia wschodniego. Do denka przeważnie przymocowywany był czepiec kolczy długości ok. 35 cm. ...Wikipedia "Misiurka"

Morion to rodzaj otwartego hełmu będący w użyciu w XVI i XVII wieku. Noszony był przez piechurów (głównie łuczników i muszkieterów). ...Wikipedia "Morion (hełm)"

Nagolennik - część zbroi, zakrywająca nogę wojownika, od kolana w dół. Jej zadaniem była ochrona dolnych części ciała od urazów podczas bitwy. Nagolenniki najczęściej wykonywane były z metalu lub utwardzanej skóry. Stosowane były już w starożytności m.in. przez hoplitów oraz głównie przez średniowiecznych rycerzy jako element zbroi płytowej. ...Wikipedia "Nagolenniki"

Napierśnik - część zbroi ochraniająca tułów od przodu. ...Wikipedia "Napierśnik"

Naplecznik - część zbroi ochraniająca plecy. ...Wikipedia "Naplecznik"

Obojczyk - część zbroi ochraniająca tułów od góry. ...Wikipedia "Obojczyk (uzbrojenie)"

Pawęż lub pawęza, z wł. pavese - rodzaj tarczy w kształcie czworokąta, wysoka (nawet do wysokości ramion dorosłego mężczyzny), z pionową wypukłością pośrodku. Ciężka, wykonana z drewna obitego z wierzchu blachą lub skórą, zdobiona malowidłami. Od strony wewnętrznej najczęściej posiadała pasy podobne do szelek do transportu, a pośrodku imacz - uchwyt, dostatecznie duży, aby trzymać go obiema rękami. Często dolna krawędź tarczy zaopatrzona była w ostrogę lub ostrogi, umożliwiające unieruchomienie tarczy przez wbicie jej w ziemię; w celu dodatkowego umocowania na podłożu stosowano także czasami drewnianą podpórkę. Niekiedy posiadała także wycięcie (wizjer) w górnej części, ułatwiające użycie kuszy lub broni palnej. W odmianie stosowanej dla formacji jazdy miewała z kolei wycięcie ułatwiające użycie kopii. ...Wikipedia "Pawęż (tarcza)"

Phylax - element uzbrojenia ochronnego w starożytnym Rzymie, w postaci metalowej płyty zawieszanej na piersi na skórzanych pasach, wykonanej z brązu lub ołowiu. Phylax używano od czasów Romulusa, aż do późnej Republiki. Tuż po jego wprowadzeniu był uważany za jeden z lepszych środków ochrony, lecz za czasów Republiki został wyparty przez wynalazek Celtów - kolczugę. Za Republiki używali go już tylko velites i biedniejsi hastati. ...Wikipedia "Phylax"

Pickelhaube(pickel-szpic;haube-czapka) - skórzany hełm z charakterystycznym czubem służącym za wywietrznik noszony przez wojsko pruskie i niemieckie do 1918 roku. ...Wikipedia "Pickelhaube"

This article is licensed under the GNU Free Documentation License.
It uses material from the Wikipedia . Direct links to the original articles are in the text.
If you use exact copy or modified of this article you should preserve above paragraph and put also : It uses material from the Shortopedia article about "Broń ochronna".

MAIN PAGE MAIN INDEX CONTACT US